FARUK BEGOLLI ( 1944 – 2007 )
October 11th, 2007Prej nesh do të ndahet njeriu, pedagogu, aktori i cili plot 40vite, ishte aktiv në teatër, film.
Faruku-Faki,do të largohet në heshtje, pa tollovi sikur largohet nga prosceniumi i cili shumë shpejt do të plotësohet nga shikues. Faruku-Faki,ishte actor i madh dhe njëri ndër aktorët më të famshëm të kinematografisë ish-Jugosllave. Karakteri i tij ishte natyror dhe spontan; Me pjesëmarrje të tij në shumë projekte filmike dhe teatrore ku partner ishin aktorët më të rëndësishëm të shumë gjeneratave,Faruku-Faki,do qëndronte përballë tyre i sigurt, pa dilema, në origjinën dhe talentin shqipëtar. Secili aktor i gjeneratave të reja i cili kishte rastin të punonte me Farukun-Fakin,në kujtesë kishte një bashkëpuntor të dashur e të kujdesshëm. Jeta e Farukut-Fakit ishte lëvizje mes dy filmave ose dy shfaqjeve teatrore.
Faruku-Faki, ishte aktor i cili nuk do ta ndërtonte rolin përjashta dhe nuk i takonte asaj tipologjie aktori të cilët me opsesion, maskojnë fytyrën,natyrën dhe senzibilitetin. Faruku-Faki,ishte universal në skenë, për shkak se përveq rrëfimimeve, ishte në gjendje të dashuronte dhe urrente,mirëpo vetëm në skenë; Në jetën e tij private ishte modest dhe njeri i ndershëm, pavarësisht nga statusi i aktorëve ose problemet ditore. Faruku-Faki, ishte persona e lidhur me arte skenike dhe në këtë cak do të zhvillohet pa komplikime. Për Farukun-Fakin,filmi ishte film,ndërsa teatri ishte teatër, pa funksione plotësuese të cilat përshkruhen nga një regjisor,kritik,sociolog ose filozofë.Faruku-Faki do të realizonte një numër të madh rolesh të rëndësishme, të cilat do të ruhen në kujtesë nga shikuesit dhe kritika,personazhe të cilat konsiderohen si univerzale kur rishikohet historia e filmit dhe teatrit tone. Ndoshta është e pamundur,ose shumë vështirë të numërohen të gjitha ato role, të cilat do të konstruktohen nga ky interpretator i iluzionit jetësor.
Abdikimi në tragjedinë “ Mbreti Lir “ i cili ma përkujton rolin e fundit të madh të Farukut-Fakit, na ballafaqon me një fund; ” Mbreti Lir ” do ta shikonte në sy këtë epilog pa dilemë hamletiane,permes fjalëve karakeristike:
“ Mbretëria do të ndahet…me një vullnet të fortë…
Forcave të reja në mënyrë që të përgledhim vdekjen më lehtë !”
“ Mbreti Lir ” në princip vepron ashtu si veprojnë të gjithë njerëzit të cilët posedojnë guxim,kuptim ta ndiejnë momentin e duhur, kur duhen të tërhiqen nga skena. Liri siguron, kontinuitetin e “forcave të reja” e njëkohësisht pregaditet për një ekzistencë pa “posedim dhe gajle tokësore “. Në tragjedinë “Mbretin Lir”, katarza mungon,e kjo është shkaku pse kjo tradegji do t’i afrohet më së tepërmi një teatri apsurdi! Katarza tek Faruk Begolli, ishte emotive,sentimentale një ekstazë e cila do të ndahet me të gjithë e më së tepërmi me studentët…kjo ishte edhe dallimi mes Farukut-Fakit dhe Shekspirit!
Pas krizave private, intime, shoqërore në vitet e nëntëdhjeta, Faruku-Faki, do të transformohet definitivisht në rolin e një vizionari skenik. Unë nuk jam i sigurt a ishte Faruku-Faki i vetëdijshëm se sa ishim të sigurt me prezencën e tij në skenë !